Het 25 jarig jubileum van de creatieve handwerkgroep is 24 november een ontzettend gezellig feest geworden.

De verhalenverteller die we hadden ingehuurd staat met autopech en nu zal Appie onze zwerver die net binnenkwam vallen, wel wat vertellen.Daarna gaan we snel aan het bloemschikken.

Anneke memoreerde de afgelopen 25 jaar want er is wel heel veel gebeurd.
Lees maar mee:

Het is alweer 25 jaar geleden dat ik als jong onbezonnen net beginnend diaken hier in de Maten rondhuppelde.
De wijk was nog helemaal in opbouw en in de Donken werden een drietal flats gebouwd. Daarin kwamen veel senioren van buiten Apeldoorn te wonen  en in onze nog jonge wijk was er nog niet zoveel te beleven. Tenminste. niet voor een 55+groep. En contacten leggen in de flats bleek niet eenvoudig.
 

Er kwamen vragen of er in de kerk niet iets te beleven was door de week en sommigen voelden  zich voor ouderensoos Het Trefpunt nog veel te jong.  Dus trokken we de stoute schoenen aan en gingen , na een oproepje in het Hervormd Apeldoorn en de Gereformeerde kerkbode op een woensdagochtend bij elkaar zitten, heftig uitgelachen door één van de  toenmalige predikanten die een handwerkgroep volledig uit de tijd vond. Maar we hadden met z'n vijven een gezellige ochtend.
Druk overlegd hebben we die eerste ochtend: Wat willen we, wat we zouden kunnen gaan maken en wat de bedoeling zou zijn, van de handwerkgroep. We kwamen al snel tot de conclusie dat niet de productiviteit het belangrijkste zou moeten zijn, maar dat ontmoeting en sfeer de belangrijkste ingrediënten zouden zijn voor de wekelijkse woensdagochtend.
 

In het begin zaten we slabbetjes te borduren, of theemutsen  te naaien. We breiden en haakten poppetjes, dassen, mutsen en niet te vergeten de tientallen sokken en katoenen windsels. We borduurden en er werden truien gebreid.

Vanaf het begin was de sfeer op de woensdagen altijd weer gezellig. Konden we in het begin nog rustig, ( nou ja rustig) met elkaar kletsen. nu zijn er ochtenden waarbij ik me later afvraag. wie waren er allemaal eigenlijk?

Zo langzamerhand veranderde wel onze producten. De "Doeboekjes' waren voor onze bronnen van inspiratie. We maakten Hummeltjes, poezen, poppetjes en wat al niet meer. We deden aan zandschilderen, poppen maken, we knipten raamhangers enz. enz.  En we maakten en maken ( nog steeds) kaarten, kaarten kaarten. Duizenden, duizenden kaarten zijn er gemaakt en verkocht.
Geborduurde kaarten, knipwerk, 3D kaarten, kaarten met stof en vilt. Je kunt het zo gek niet bedenken of wij hebben ze gemaakt.

En dat was goed, want al snel  gingen we verkopen houden voor een goed doel.
 

Waren we de eerste jaren zielsgelukkig als we in twee dagen voor 750 tot 100 gulden hadden verkocht.. Tegenwoordig zitten we toch dik in de dubbele cijfers en dan ook nog in euro's!!! We werkten voor een ziekenhuis in Pakistan, voor een kinderhuis, voor de Lepra stichting, voor Pater van Goossen.  Altijd was er wel weer een goed doel waar we bij aansloten en waar andere acties vanuit de Drie Ranken dan bij aan sloten ( of wij bij die actie van de kerk). Ontroerend was het moment dat Zuster Truus Lemmens hier de Drie Ranken bezocht. Zo'n kleine grote vrouw die zich volkomen belangeloos inzette voor de verstandelijk gehandicapten in Pakistan.
 

Nadat de Violierenmarkt, waar we altijd een grote kraam met handwerken hadden, ter ziele was gegaan, werd de kerstmarkt onze grote activiteit.

In een van de eerste jaren bedachten een paar dat ze met elkaar eens een dagje uit wilden. Ze gingen met eigen auto's met een stuk of 10 dames een dagje uit naar 'S Heerenberg, naar Gouden Handen.  Een initiatief dat bij een aantal  vrouwen van de handwerkgroep het gevoel gaf dat ze er blijkbaar niet bij hoorden.  Tja. dat heb je vaak in groepen natuurlijk en helemaal een groepje vrouwen!!!!! Het valt niet mee om het ieder naar de zin te maken.

Dus we hebben de koppen bij elkaar gestoken en zijn vanaf dat moment wekelijks gaan sparen voor een dagje uit. Niet iedereen kan zomaar  geld ophoesten voor een dagje pierewaaien.

We crosten met een grote bus van hot naar her. Naar kaasboerderij de Weistaar, naar Volendam en de Biesbosch. We hobbelden in een paardentram,
We gingen varen op de IJssel, de Linge, de Regge, het Veluwemeer , we stoomden per trein van Hoorn naar Medemblik, brachten regelmatig
buschauffeurs in opperste verwarring als we 'en masse' probeerden hen weer op de correcte route te brengen. En we kwamen tot de conclusie dat sommige chauffeurs wel ontzettend eigenwijs zijn.  Chauffeur chagrijnig en wij te laat aan de warme hap, maar we hielden het enthousiasme erin tot grote ergernis van de chauffeur.

Het waren vaak dolle avonturen met veel gelach, goed voorziene  broodtafels,lekkere diners en we bezochten de leukste activiteiten. In de bus zitten de oudjes dan voorin en de jeugd (eerst > 50 jaar) , daarna  > 55 en tegenwoordig is de jeugd tussen de 65 en 70 jr.
 

Cultureel raken we steeds meer onderlegd. Want we bezoeken vele musea. Glasmuseum, Kijk-en luistermuseum en Jopie Huisman werden bezocht. Tob de Bordes voerde ons mee naar het sprookjesland van Andersen, We leerden hoe glas wordt geblazen, tin wordt gegoten en kaas wordt gemaakt.  En de klederdracht werd bestudeerd in Spakenburg, maar ook in Nieuw Heeten. Gelukkig komt reisbureau Tineke steeds weer nieuwe ideeën  op de proppen. Ze kent alle musea in Nederland.
 

Aan het eind van alle reisjes is de conclusie steeds weer. wat was het gezellig, wat hebben we lekker gegeten, wat hebben we een leuke dingen
gezien en wat hebben we gelachen, gelachen en nog eens gelachen.
 

Deze creatieve handwerkgroep heeft haar bestaansrecht meer dan bewezen.
 

Het ledental blijft zo ongeveer steeds tussen de 35 en 40 leden. Elke woensdag blijft het een enthousiast gebeuren.  De een werkt veel, de ander
minder en weer een ander vermaakt  zich door er gewoon te zitten en te luisteren en te genieten van wat de anderen zeggen.  En dat is goed, want het komt niet aan op wat we doen en wat we maken, maar het belangrijkste is wie we zijn. En dat is goed.  Ieder van ons is immers waardevol , zoals hij/zij door God is geschapen.
 

Behalve Tineke, onze penningmeesteresse, reisorganisatrice,  fotografe, mede"lijd'ster",( uhh medeleidster) noemen we hier geen namen. want ieder van ons is van waarde in deze groep en het maakt niet uit of je nu veel maakt of niet, het gaat erom dat we hier als mensen onderling ons met elkaar verbonden voelen, ieder  met haar eigen capaciteiten!!

Fijne ochtend allemaal en Tineke en ik gaan voorlopig nog wel door.